Opa

Je denkt aan borsten in een badkuip verborgen in een wolk van Maja zeepschuim. Je denkt aan ogen van de dode moeder hangend in een bos verdorven armen, langs een met struikgewas begrensde landweg.

Je zegt de fles blijft vol voor wie meer uren in een etmaal stopt dan de dag verdragen kan. Een lege fles bepaalt of ratten zich verdringen voor de voordeur, dat zonder spijt gedachten over drankzucht slapen in gebarsten glazen.

Je kijkt naar hoofden zwemmend in een appelgroene vissenkom; ze zoeken reizend door jeugdherinneringen naar vormen hoe anderen respect te tonen.

Je zingt (daar was laatst een meisje loos) voor peuters van je zoon en dochters en omdat het meisje slim was kun je niet meer doen dan haar postuum een toekomst wensen.

Leo Dooper